new1 new2 new3 new5 new6
°F | °C
Error! Unable to Find Specified Location!
Sunday, January 20, 2019
Text Size
இயேசு, 'தந்தையே, இவர்களை மன்னியும். ஏனெனில் தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்று சொன்னார். லூக்கா:23:34
செபம் செய்வது அவசியமா என்ன?
'ஆண்டவர் எத்துணை இனியவர் என்று சுவைத்துப் பாருங்கள் - தி.பா 34:8'
ஏன் செபம் செய்யனும்? எதுக்கு கோயிலுக்கு போகணும்? கோயிலுக்கு போனாதான் பக்தியா? வாரம் முழுவதும் உழைத்து விட்டு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஓய்வெடுக்காம் எதுக்கு போகனும்? ஏன் அந்த 1 மணி நேரத்த வெட்டியாக செலவளிக்கனும்? இதுபோன்ற ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள் நம் மனதில் எழலாம் இவற்றிற்கு எல்லாம் இந்த அழகான கதை பதில் சொல்லும் என்று நினைக்கிறேன்.
ஒரு காட்டிற்கு நடுவுல ஒரு பெரிய ஆப்பிள் மரம் இருந்தது. அந்த மரம் காட்டுக்குள்ள இருக்கிறதால யாருமே அதுகிட்ட போறதில்லை அதிலிருந்து பழத்தை பறிச்சி சாப்பிடுவதில்லை. அந்த காட்டிற்கு பக்கத்தில் ஒரு பள்ளிக்கூடம் இருந்தது. அங்கிருந்து ஒரு 5 வயது சிறுவன் மட்டும் தினமும் அங்க வருவான் மரத்துல ஏறி விளையாடுவான் பழத்தை பறிச்சி சாப்பிடுவான். அதனால அவனும் அந்த மரமும் நண்பர்களாயிட்டாங்க. ரொம்ப நாளாக அவன் அந்த ஆப்பிள் மரத்தை பார்க்க வரவேயில்லை. ஒரு நாள் அவன் அழுதுகிட்டே வந்தான். அவன் வரத பார்த்த ஆப்பிள் மரம் சந்தோசப்பட்டது. ஆனால், அவன் அழுறத பார்த்து, 'ஏன் அழற' என்று கேட்டது. ஆவன் அதற்கு, 'என்னோட துணி எல்லாம் கிழிஞ்சு போச்சு நான் அந்த கிழிஞ்ச சட்டையை போட்டுகிட்டு வந்தா என்னோட படிக்கிற பசங்களெல்லாம் கிண்டல் பண்றாங்க. அதனால தான் நான் இத்தன நாளா பள்ளிக்கூடத்துக்கு வரல இனிமேலும் வரமாட்டேன்' என்றான். மரம் அவனிடம் 'அட ச்சே இதுக்கா கவல படுற நீ என் மேல் ஏறி பழத்தை எல்லாம் பறிச்சுக அத கொண்டு போய் கடையில கொடுத்து காசு வாங்கி புது சட்டை வாங்கி போட்டுக்க' என்றது. அவனும் அவ்வாறே செய்தான் அவனுக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியல தினமும் ஒரு புது சட்டை போட்டுகிட்டு பள்ளிக்கூடம் போனான். ஆனா அவன் அந்த ஆப்பிள் மரத்தை மறந்துட்டான். அவன் வருவான் என்று ஆப்பிள் மரம் ஏக்கத்தோட காத்திருந்தது. ஆனால் அவன் வரவே இல்லை. பத்து வருடங்கள் கழித்து அவன் வந்தான் அவனை பார்த்ததும் ஆப்பிள் மரத்திற்கு. ஆனால் அவன் சோகமாக இருந்தான். மரம் அவனிடம், 'ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய்' என்று கேட்டது அவனோ, 'நேற்று வந்த வெள்ளத்துல எங்க குடிசை அடிச்சிட்டு போயிடுச்சு நானும் என் அம்மாவும் இப்ப குடிசை இல்லாம தெருவுல தான் நிற்கிறோம்' என்றான். அதற்கு மரம் இதற்கா கவலபடுற நீ என்மேல் ஏறி கிளைகளையெல்லாம் வெட்டி எடுத்துகிட்டுபோய் ஒரு குடிசை போட்டுக்கோ' என்றது. அவனும் அவ்வாறு செய்தான். ஆனால், அவன் திரும்பி வரவே இல்லை. அவன் எப்போதாவது வருவான் என்று மரம் காத்திருந்தது. பத்து வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் வந்தான் அதே சோகத்துடன். மரம் அவனைப் பார்த்து இப்போது ஏன் சோகமாக இருக்கிறாய் என்றது. அவன், எனக்கு எங்க அம்மா பெண் பார்க்குறாங்க ஆனா எனக்கு வேலையில்லைன்னு யாருமே எனக்கு பெண் தரமாட்டேங்கிறாங்க என்றான். மரம் அவனிடம் இது ஏன் இவ்வளவு கவலைபடுற நீ போய் ஆட்களை கூட்டிகிட்டு வந்து என்னை அடியோடு வெட்டி எடுத்துகிட்டு போய் ஒரு படகு செஞ்சு மீன்புடிச்சு பிளைச்சுக்கோ என்றது. அவனும் சிறிதும் யோசிக்காமல் அதை உடனே செய்தான். ஆனால் அவன் திரும்பி வரவேயில்லை அந்த அடிமரம் அவன் வருவான் என்று வழி மீது விழி வைத்து காத்திருந்தது. அவனோ வரவேயில்லை நாட்கள் உருண்டோடின. 50 வருடம் கழித்து கையில் கைதடியுடன் தள்ளாடி தள்ளாடி வந்தான். அவன் தூரத்தில் வருவதை பார்த்த இந்த மரத்திற்கு மகிழ்ச்சி தாங்க முடியவில்லை இத்தனை வருடம் கழித்து வருகிறான் என்று மகிழ்ந்தது ஆனால் அன்றும் அவன் முகத்தில் சோகம். என்ன என்று மரம் கேட்டது அதற்கு அவன் 'நான் உன்னை வெட்டி சென்ற பிறகு மீன்பிடித்து நிறைய சம்பாதித்தேன். எனக்கு 4 மகன்கள் பிறந்தனர் அவர்களை நன்றாக படிக்க வைத்து பெரிய வேலை வாங்கி தந்தேன். எல்லோம் இன்று வசதியாக இருக்கிறார்கள். என் மனைவி இருந்த வரை என்னை நன்றாக கவனித்துக் கொண்டாள் போன வாரம் அவள் இறந்துவிட்டாள் என் மருமகள்கள் யாரும் என்னை மதிப்பதில்லை எனக்கு சிறிது நேரம் படுத்துறங்கக் கூட எனக்கு அவர்கள் வீட்டில் இடம் தருவதில்லை' என்றான். அவன் கண்ணாடியையும் தாண்டிக் கொண்டு கண்ணீர் நிலத்தை முத்தமிட்டது. அதற்கு மரம், 'இதற்கு ஏன் கவலைப் படுகிறாய் என் வேரில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கொள்' என்றது. அவனும் படுத்துக் கொண்டான் பின்பு எழவே இல்லை.
இந்தக் கதை தான் நம் கேள்விகளுக்கெல்லாம் நல்ல பதில் தருகிறது. இந்தக கதையில் வருகின்ற மரம் தான் கடவுள். அந்த சிறுவன் தான் நாம் அனைவரும். நாம் நமக்கு இதுவேண்டும் அது வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றுக்கொள்கிறோம் பிறகு அவரை மறந்து விடுகிறோம். எப்போது துன்பமும் தேவைகளும் வருகிறதோ அப்போதுதான் மீண்டும் அவரிடம் செல்கிறோம் இது தான் நம்முடய குணம். ஆனால் கடவுள் அந்த மரத்தைப்போல எந்த பலனையும் எதிர் பார்க்காமல் எப்போது வந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ள தயாராக நமக்காக இரு கரங்களை விரித்து காத்திருக்கிறார். அவர் நம்மிடம் இருந்து நன்றியை கூட எதிர்பார்ப்பதில்லை இதுதான் அவருடைய மனம். கடவுள் நமக்காக 24 மணி நேரம் கொடுத்திருகிறார் நாம் அவருக்கு எவ்வளவு நேரம் தருகிறோம்? சிந்திப்போம்.
ஒரு அம்மா தன்னுடைய 4 வயது குழந்தையிடம் 2 ஆப்பிள் பழத்தை கொடுக்கிறான். பின்பு குழந்தையை பார்த்து கையை நீட்டி அம்மாவுக்கு தா என்று கேட்கிறான். குழந்தை சற்று யோசித்துவிட்டு முதல் பழத்தை கடித்து விட்டது. அம்மா அடுத்த பழமாவது நமக்கு குழந்தை தருமா என்று பார்கிறாள். அந்த குழந்தை அந்த பழத்தையும் கடித்து விட்டது. அம்மா எமாந்து போனதாக நினைக்கிறாள். ஆனால் குழந்தை உடனே தன் மழலை குரலில் அந்த பழத்தைவிட இந்த பழம் தான் ருசியாக இருக்கிறது இதை நீ சாப்பிடு அம்மா என்று நீட்டியது அந்த குழந்தையிடம் இருக்கின்ற அன்பு நம்மிடமிருந்து எங்கே போனது தன்னை அன்பு செய்பவர்களுக்கு எதையும் 'டீநளவ' ஆக கொடுக்க வேண்டும் என்ற அந்த குழந்தையின் எண்ணம் நமக்கு ஏன் இல்லாமல் போனது என்பதை சிந்திப்போம். நாம் கேட்டு பெற்றிருந்தால் கூட இந்த வாழ்க்கை இவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்குமா என்று நமக்குத் தெரியாது. கடவுள் நமக்கு அனைத்தையும் அள்ளி கொடுத்திருக்கிறார். அவருக்காக நாம் நம் நேரத்தையாவது கொடுப்போம். செபம் செய்வோம். திருப்பலியில் பக்தியோடு பங்கேற்க முயற்சி செய்வோம். நம் பிள்ளைகளுக்கும் இதை பயிற்றுவிப்போம்.
இறைவனை மறுப்பது மட்டும் நாத்திகம் அல்ல அவரை மறப்பதும் நாத்திகம் தான்!

திருச்சபை நிகழ்வுகள்

Christmas (second day)
(Wednesday, 26 December 2018, 25 days earlier)

Epiphany
(Sunday, 06 January 2019, 14 days earlier)

Ash Wednesday
(Wednesday, 06 March 2019, 45 days later)

Lent (first Sunday)
(Sunday, 10 March 2019, 49 days later)

இறையிரக்கத்தின் ஆண்டு